Come ricordo, Nina, el primo baso
quel primo e grosso che se l'emo dà
quel giorno, in quel logheto 'ndo, per caso,
soli....un minuto serimo restà...
Come ricordo e ricordando sento
i neri ocioni toi che i me fissava,
el cor che me bateva forte drento
fin che, sensa parlar, col tuo el parlava...
Serimo lì, sospesi, zà da un poco,
quando che i labri, come calamite,
dopo de un par de ociade bele e...drite,
i s'ha tirado e....ciak,
mama che cioco!...
l'è stado el primo, ma così dado
che mi no me l'ho più desmentegado!
( Angelin Sartori )
Nessun commento:
Posta un commento